آسایش و نعمت برای بندگان مؤمنش فراهم آورده، حجابی افکنده می‌شود؛ و هر کس چشم به زرق و برقِ اهلِ تجمل و رفاه بنده باشد، در ملکوتِ آسمان‌ها مورد خشم و غضب خواهد بود؛ و هر کس به اندکی از قوت و روزی خشنود باشد، خداوند به هر گونه که بخواهد، فردوسِ برین را به او می‌بخشد.»
پس آن جوان گفت: «ای سرورم! من در کتاب خدای متعال تأمل کردم و دیدم که می‌فرماید: «بگو: چه کسی زینت‌های خدا را که برای بندگانش پدید آورده و روزی‌های پاکیزه را حرام کرده است؟ بگو: این‌ها در زندگی دنیا برای کسانی است که ایمان آورده‌اند و در اصل متعلق به آن‌هاست، در حالی که در روز قیامت تنها و خالص برای آنان خواهد بود. این‌گونه آیات خود را برای گروهی که می‌دانند، به تفصیل بیان می‌کنیم.»»
پدرش گفت: «پس گویی تو مؤمنی ای فرزندم؛ چرا که برای مؤمن نشانه‌ای است.» پسر به او گفت: «آن نشانه چیست ای سرورم؟»
پدر گفت: «مؤمن، مؤمن واقعی نیست تا زمانی که برای برادر مؤمنش همان چیزی را بپسندد که برای خود می‌پسندد. پس ای فرزندم، آیا هیچ‌گاه در حالتی از شادمانی بودی که به یاد برادری از برادرانت بیفتی و بخواهی که او نیز در همان وضعیتی باشد که تو در آن هستی؟»