آن شریف گفت: اگر عاقل باشد، جایز است که آفریدگارش را بشناسد؛ زیرا خداوند عزوجل معرفت خویش را جز به عاقل نمی‌بخشد، و خداوند جز به واسطه‌ی عقل پرستش نمی‌شود.

جوان گفت: نشانه و دلیل بر بازشناختن عاقل چیست؟

آن شریف گفت: به کارهایش (افعالش).

جوان گفت: جایگاه علم در این میان کجاست؟

رُوِّينَا عَنْ مَوْلَانَا جَعْفَرَ بنَ مُحَمَّدٍ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ سُئِلَ عَنِ الْعَاقِلِ مَنْ هُوَ؟ فَقَالَ: هُوَ مَنْ عَقِلَ عَنِ الله أَمْرَهُ وَنَهْيَهُ فَعَمِلَ بِمَا أَمَرَهُ الله وَانْتَهَى عَمَّا نَهَاهُ عَنْهُ فَمَنْ لَمْ يَكُنْ كَذَلِكَ فَلَيْسَ بِعَاقِلٍ.

آن شریف گفت: از مولای ما جعفر بن محمد -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که از ایشان پرسیدند: عاقل کیست؟ فرمود: او کسی است که امر و نهی خداوند را دریابد، پس به آنچه خدا فرمان داده عمل کند و از آنچه نهی فرموده باز ایستد؛ پس هر کس چنین نباشد، عاقل نیست.

جوان گفت: علم و راهنمای این امر در کجاست؟ آن شریف گفت: در آنچه رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- ما را به آن فرمان داده و آنچه ما را از آن بازداشته است. جوان گفت: