عَنْ مَوْلانَا جَعْفَرٍ الصَّادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- : مَنْ كَانَ هَمُّهُ هَمَّاً وَاحِدٌ كَفَاهُ الله مَا هَمَّهُ وَلَمْ يُبَالِ أَيَّ وَادٍ سَلَكَ.

از مولای ما جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- : هر کس که اندوه (دغدغه) او تنها یک اندوه باشد، خداوند او را در آنچه مایه اندوه اوست کفایت می‌کند و باکی نخواهد داشت که در کدامین وادی گام می‌نهد.

جوان گفت: به خدا سوگند، من شیرینی آنچه می‌گویی را در قلبم می‌یابم و راستیِ سخن و پند تو بر من آشکار گشته است. همانا تصمیم گرفته‌ام که به سوی لشکرم بازگردم و همه آن را به برادرم بسپارم و خود را از تمام اسباب (تعلقات) دنیا رها سازم و با رغبتی نیرومند و نیتی شایسته نزد شما بیایم؛ پس اگر چنین کنم، آیا پذیرفته خواهم بود؟

آن شریف گفت: «فرمود: همانا خداوند تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد»؛ خداوند تو را برای خیر توفیق دهد و به رحمت خویش تو را به سوی آن هدایت فرماید.

پس جوان به سوی پاهای او شتافت و آن‌ها را بوسید و بر چشمانش نهاد و گریه‌ای سخت سرداد؛ سپس با ما وداع کرد و بیرون رفت، اسب را خواست و به سوی لشکر و یارانش روانه شد. او به برخی از غلامان فرمان داد که پیش از او به اردوگاه بروند و