می‌کند، رشد می‌بخشد و نشاط می‌آفریند؛ همچنین علم باطنی و نورانی وقتی در قلب بنشیند، جوهر و باطنِ خود را به نفس ناطقه می‌فرستد، او را زنده می‌سازد، پالایش می‌دهد، جوهرش را می‌آراید، تحریک می‌کند و آتش می‌زند.

پس هنگامی که ایمان در قلب نیرومند شود، معرفت نیز قوی می‌گردد، افعال نیکو می‌شوند، نفس آرام می‌گیرد و از نوری که در قلب است، نیرو می‌گیرد. آنگاه نور تا جایی بسط می‌یابد که به نور خدا -عَزَّ عَزُّهُ- متصل شود؛ پس او متصل و هرگز از آن منقطع نمی‌گردد. و هرچه ایمان در قلب نیرومندتر شود و افعال نیکوتر گردند، نورها روشن‌تر می‌شوند، حجاب‌ها برمی‌دارند، و حکمت و علم ربانی برای مؤمن آشکار می‌گردد.

پس اگر خداوند -عَزَّ عَزُّهُ- را بخواند، دعایش را حجاب نمی‌کند، و اگر سخن بگوید، با نورِ خدا سخن می‌گوید، و اگر قدم بردارد، با نورِ خدا راه می‌رود و از آن روشنایی می‌گیرد. و اگر بر خشکی یا دریا حرکت کند، یا از امر بزرگی بترسد، یا به کار عظیمی دست یازد، نور خدا با اوست که او را حفظ می‌کند، نجات می‌دهد، احاطه می‌کند و پاسداری می‌نماید. و اگر وحشی یا درنده‌ای او را ترساند و وحشت‌زده کند، نور خدا از او حمایت می‌کند، و اگر پادشاهی او را ببیند، به او احترام می‌گذارد، جایگاهش را رفیع می‌سازد و از او بپرهیزد، و اگر حسودی یا پیمان‌شکنی او را ببیند، خداوند با