شَيْءٍ أُرِيدُهُ غَيْرَ قَبْضِ رُوحِ عَبْدِيَ الْمُؤْمِنِ، وَإِنَّ ذَلِكَ إِكْرَامٌ مِنِّي، فَإِذَا عَلِمْتُ مِنْهُ بِنِيَّةٍ تُغَيِّرُ إِيمَانَهُ، قَبَضْتُهُ إِشْفَاقًا مِنِّي عَلَيْهِ.

و در روایتی دیگر آمده است که ایشان (پیامبر اکرم -جَلَّ جَلَالُهُ- ) فرمود: خداوند بلندمرتبه می‌فرماید: «من نزد گمان بنده مؤمن خویش هستم؛ پس اگر به من گمان نیک داشته باشد، من نیز به او نیکی خواهم داشت. و اگر مرا در نهان یاد کند، او را آشکارا یاد می‌کنم. و اگر یک وجب به من نزدیک شود، یک ذراع به او نزدیک می‌شوم؛ و اگر یک ذراع به من نزدیک شود، به اندازه فاصله دو دست گشوده به او نزدیک می‌شوم. و اگر پیاده به سوی من آید، من به سوی او شتابان (هروله‌کنان) می‌آیم. و من در هیچ‌کاری که اراده‌اش را کرده باشم تردید نکردم، مگر در گرفتن جان بنده مؤمنم؛ و این گرفتن جان از سوی من بزرگداشتی برای اوست، چرا که هرگاه بدانم او نیتی دارد که ایمانش را دگرگون می‌کند، از روی مهربانی و دلسوزی، جانش را می‌گیرم تا با ایمان بماند.»