سُقْتُهُ إِلَيْهِ وَأَجْرَيْتُهُ عَلَى يَدَيْهِ، وَإِنْ جَاءَنِي لِنَائِبَةٍ، وَلِدَفْعِ مَضَرَّةٍ أَوْ مُصِيبَةٍ تُصِيبُهُ، دَفَعْتُ عَنْهُ الْمَصَائِبَ، وَإِنْ ذَكَرَنِي عَبْدِي فِي مَلَإٍ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَأَثْنَى عَلَيَّ، ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ مِنْ مَلَائِكَتِي الْمُقَرَّبِينَ، وَإِنْ شَكَرَنِي فَشَكَرْتُهُ وَأَثْنَيْتُ عَلَيْهِ.

و در روایتی دیگر از ابو سعید خدری نقل شده است که گفت: رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «پروردگارم با من مناجات کرد و از جمله مناجات‌هایش با من این بود که فرمود: ای محمد، من نزد گمانِ بنده مؤمن خویش هستم؛ پس اگر به من گمان نیک داشته باشد، آن نیکی را به سویش روانه می‌کنم و به دست خودش جاری می‌سازم. و اگر برای حادثه‌ای ناگوار و برای دفع ضرری یا مصیبتی که به او رسیده است به درگاه من بیاید، آن مصیبت‌ها را از او دور می‌کنم. و اگر بنده‌ام مرا در میان جمعی از مؤمنان یاد کند و بر من ثنا گوید، من او را در میان جمعی از فرشتگان مقربم یاد می‌کنم؛ و اگر مرا سپاس گوید، من نیز او را پاداش می‌دهم (سپاسش می‌گویم) و بر او ثنا می‌فرستم.»

وَفِي رِوَايَةٍ أَنَّهُ قَالَ: يَقُولُ الله -عَزَّ وَجَلَّ- : أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِيَ الْمُؤْمِنِ، فَإِنْ ظَنَّ بِي خَيْرًا ظَنَنْتُ بِهِ خَيْرًا، وَإِنْ ذَكَرَنِي سِرًّا ذَكَرْتُهُ جَهْرًا، وَإِنْ دَنَا شِبْرًا دَنَوْتُ مِنْهُ ذِرَاعًا، وَإِنْ دَنَا مِنِّي ذِرَاعًا دَنَوْتُ مِنْهُ بَاعًا، وَإِنْ جَاءَنِي مَاشِيًا جِئْتُهُ مُهَرْوِلًا وَمَا رَجَعْتُ فِي