كَأَنَّكَ مَا سَمِعْتَ مَا رَوَيْنَاهُ عَنْ بَاقِرِ العِلْمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: مَنْ رَزَقَهُ الله عَمَلًا بِدِينِهِ إِزْدَادَ مِنَّا قُرْبًا وَمَنْ إِزْدَادَ عَلَى الدُّنْيا حِرْصًا وَلَهَا حُبًّا لَمْ يَزْدَدْ مِنَ الله إِلَّا بُعْدًا.
گویا تو آنچه را که از امام باقر که عزتش والاست روایت کردیم نشنیده‌ای که فرمود: «هر کس که خداوند به او توفیقِ عمل به دینش را روزی دهد، نزدیکی‌اش به ما افزون می‌گردد؛ و هر کس که بر حرصِ به دنیا بیفزاید و محبتش به آن بیشتر شود، جز دوری از خداوند چیزی بر او افزوده نخواهد گشت.»
پس آن جوان (پسر) به او گفت: «من این ذخایر را نیندوختم و این گنج‌ها را پنهان نکردم مگر از ترسِ بیماریِ مزمنی یا مصیبتی پی‌درپی که مبادا درمانده شوم؛ و می‌خواستم در این زمانه به هیچ انسانی محتاج نباشم.»
پدرش به او گفت: «به راستی که به خداوند بدگمان بوده‌ای؛ گویا نشنیده‌ای که...»
عَنْ رَسُولِ الله -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: مَنْ أَحْسَنَ الظَّنَّ بِالله كَانَ ذَا قَلْبٍ مُسْتَرِيحٍ وَعَقْدٍ صَحِيحٍ.
از رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- که فرمود: «هر کس به خداوند خوش‌گمان باشد، دارای قلبی آسوده و باوری استوار (درست) خواهد بود.»
وَفِي رِوَايَةٍ أُخْرَى عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ الله -عَزَّ عَزُّهُ- : نَاجَانِي رَبِّي فَكَانَ مِنْ مُنَاجَاتِهِ لِي أَنْ قَالَ: يَا مُحَمَّدُ، أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِيَ الْمُؤْمِنِ فَإِنْ ظَنَّ بِي خَيْراً،