گفت: از کسی که او را در این ویژگی‌ها همچون خودت بیابی. آیا نشنیده‌ای آنچه را از مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است؟

بدو گفتم: آن چیست؟

قَالَ قَوْلُهُ -عَزَّ عَزُّهُ- : مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَعْرِفْ إِمَامًا مُرْشِدًا يُرْشِدُهُ إِلَى مَعْرِفَةِ الله -عَزَّ وَجَلَّ- وَلَمْ يَأْخُذْ مِنْهُ مَعَالِمَ دِينِهِ فَقَدْ مَاتَ مَيْتَةً جَاهِلِيَّةً.

گفت، سخن ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- امام صادق است که فرمود: هر کس بمیرد و امامِ راهبری را نشناسد که او را به سوی شناخت خداوند (عزّ و جلّ) هدایت کند، و معالم (نشانه‌ها و احکام) دینش را از او فرانگرفته باشد، همانا به مرگ جاهلیت مرده است.

و خداوند (عزّ و جلّ) فرموده است: پس انسان باید به طعام خویش بنگرد؛ که معنای باطنی آن این است که: بنگرد علم و معالم دینش را از چه کسی فرا می‌گیرد.

سپس او سخن خویش را به پایان برد و برای نماز برخاست؛ من نیز برخاستم، با او وداع کردم و بازگشتم، در حالی که با نفس خود به مجاهده برخاسته بودم و انجام آنچه را به من فرمان داده بود از آن مطالبه می‌کردم و بر سرِ شرط‌هایی که با من کرده بود، با نفس خویش در ستیز بودم.

در جستجوی کسی بودم که آن خصلت‌های پسندیده را در او بیابم تا مرا در مسیر رسیدن به آن شهر مقصود راهبری کند و معالم دینم را از او بگیرم. روزگار درازی