وعَنْهُ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: مَا مِنْ شِيعَتِنَا رَجُلٌ آمَنَ وَفِي جِوَارِهِ آمَنُ مِنْهُ وَلَا مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنْهُ.

و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: هیچ مردی از شیعیان ما نیست که ایمان آورده باشد، در حالی که در همسایگی او کسی باایمان‌تر یا بهتر از او وجود داشته باشد.

(مقصود حدیث این است که یک شیعه واقعی باید در محیط زندگی و میان همسایگان خود، از نظر ایمان و اخلاق، سرآمد و برترین باشد)

وعَنْهُ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: مَا مِنْ شِيعَتِنَا مَنْ فِي جِوَارِهِ أَخْبَرُ مِنْهُ.

و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: هیچ‌کس از شیعیان ما نیست که در همسایگی او، کسی آگاه‌تر (و داناتر به حقایق) از او وجود داشته باشد.

(این حدیث بر لزوم برتری علمی و بصیرتِ پیروان اهل‌بیت جل جلالهم در محیط پیرامونشان تأکید دارد)

پس گفتم: این خبرها (احادیث) به چه حقیقتی منتهی می‌شوند؟

مرا گفت: به اینکه تمامی اسبابِ خیر را بشناسی و بدان‌ها عمل کنی.