عَلَى الْمُؤْمِنِ الصَّلَاةَ الَّتِي يُصَلِّيهَا الْمُؤْمِنُ الله -عَزَّ وَجَلَّ- ؟ أَرَادَ أَنْ يُصَلِّي أَيْ يُعَرِّفْنَا أَنَّهُ يَذْكُرُنَا فِي الْمَلَأِ الْأَعْلَى، وَقَالَ: ﴿فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ﴾¹.

و از امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- شنیده‌ام که به گروهی از شیعیانشان که گرد هم آمده و به مذاکره علمی و دینی مشغول بودند، فرمود:

«آیا خدا را به یکتایی می‌ستایید (بر مدار توحید هستید)؟»

عرض کردند: «آری ای مولای ما.»

ایشان فرمود: «من بر شما می‌گذرم در حالی که در چنین حالتی هستید؛ و اگر بیم آن نبود که به فتنه و آزمایش سخت بیفتید، از روی اشتیاقی که به سخنان شما دارم، خود را بر شما آشکار می‌کردم.»

سپس ایشان این سخن خداوند را تلاوت فرمود که: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، در حالی که مست هستید به نماز نزدیک نشوید تا آنکه بدانید چه می‌گویید؛ و نیز در حال جنابت به مسجد نزدیک نشوید مگر آنکه رهگذر باشید، تا آنکه غسل کنید.» (سوره نساء، آیه ۴۳).

آن‌گاه حضرت در تفسیر این آیه فرمود: