وَعَنْهُ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: مَنْ أَقَرَّ بِظَاهِرِ الله وَآمَنَ بِبَاطِنِهِ وَاسْتَهَلَّ بِالظَّاهِرِ أَعْطَاهُ الله مَعْرِفَةَ الظَّاهِرِ وَالْبَاطِنِ، وَمَنْ تَرَكَ الظَّاهِرَ لِمَعْرِفَةِ الْبَاطِنِ سَلَبَهُ الله مَعْرِفَةَ الظَّاهِرِ وَالْبَاطِنِ مَعًا، وَمَنْ جَعَلَ الْحَقَّ بَاطِنًا إِبْتُلِيَ بِعِبَادَةِ الْبَاطِنِ ظَاهِرًا وَمَنْ تَرَكَ الآدَابَ ظَاهِرًا إِبْتُلِيَ بِالدَّاءِ الدَّوِيِّ.

و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «هر کس به ظاهرِ خداوند اقرار کند و به باطنِ او ایمان بیاورد و مسیرِ معرفت را از ظاهر آغاز نماید، خداوند شناختِ ظاهر و باطن را با هم به او عطا می‌کند؛ و هر کس ظاهر را به بهانه رسیدن به شناختِ باطن رها کند، خداوند شناختِ ظاهر و باطن را هر دو از او می‌گیرید.

و هر کس حقیقت (حق) را تنها باطنی بپندارد، به پرستشِ ظاهریِ باطن مبتلا می‌گردد (دچار انحراف و توهم می‌شود)؛ و هر کس آدابِ شریعت و اخلاق را در ظاهر ترک کند، به دردی سخت و جانکاه مبتلا خواهد شد.

وَعَنْهُ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: إِذَا بَلَغَ الْكَلَامُ إِلَى الله فَأَمْسِكُوا.

و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «هرگاه سخن به ذات خدا رسید، بازایستید (و سکوت کنید).»