مسلمان گفت: «اما آنچه من و استادانم و پیروان حق می‌گوییم، این است: همانا آن امامی که وجودش ثابت گشته و نشانه‌ها را آشکار نموده و معجزات را آورده است، همان «ظهورِ پروردگار در آسمان‌ها و زمینش» است؛ او ازلی است که زوال نمی‌پذیرد، عادلی است که ستم نمی‌کند، پناهگاهِ (صمدِ) آشکار، نوری تابان، عزتمندی چیره، توانایی قدرتمند و دانایی کامل است.

و برهان بر آنچه در این کتاب ذکر کردم، سخن پیامبران و گواهی فرشتگان و مقربان است. اما گواهیِ کتاب (قرآن)، سخن خداوند بلندمرتبه است که می‌فرماید: «همانا ما مردگان را زنده می‌کنیم و آنچه را از پیش فرستاده‌اند و آثارشان را می‌نویسیم، و هر چیزی را در "امام مبین" (پیشوای آشکار) برشمرده‌ایم.» (سوره یس، آیه ۱۲). پس او همان ظهوریافته، گواه، موجود و کسی است که شناختش به اثبات رسیده است.

و نیز سخن خداوند متعال است که فرمود: «اوست اول و آخر و ظاهر و باطن، و او به هر چیزی داناست.» (سوره حدید، آیه ۳). "اول" یعنی آن که سرآغازی ندارد؛ "آخر" یعنی آن که پایانی برایش نیست؛ "ظاهر" یعنی موجودِ ثابت و گواه؛ و "باطن" یعنی آن که دیدگان او را نمی‌بینند و گمان‌ها به او نمی‌رسند، او که غایتی برای رسیدن و حدی برای مَثَل زدن ندارد؛ و "علیم" یعنی دانایی که هیچ پوشیده‌ای، چه در نهان و چه در آشکار، بر او پنهان نمی‌ماند.