است، اقرارش باطل، دروغ و ناپسند است؛ زیرا به چیزی اقرار کرده که آن را نمی‌شناسد و مشاهده نمی‌کند. و تو سخن خداوند را شنیده‌ای که از زبان پسران یعقوب می‌فرماید: «به سوی پدرتان بازگردید و بگویید: ای پدر! پسرت دزدی کرد؛ و ما جز به آنچه می‌دانستیم گواهی ندادیم و ما نگهبان غیب نبودیم.» (سوره یوسف، آیه ۸۱)

در این صورت، شخصِ مُقِر (اعتراف‌کننده) به چیزی اقرار کرده که نمی‌شناسد و منکر نیز چیزی را انکار کرده که به آن شناختی ندارد. و تو سخن خداوند (عزّوجل) را شنیده‌ای که درباره یهودیان فرمود: «و هنگامی که از طرف خداوند کتابی (قرآن) برایشان آمد که تصدیق‌کننده چیزی بود که نزد آن‌هاست، و با اینکه پیش از آن به آمدن این پیامبر بر کافران پیروزی می‌جستند، اما هنگامی که آنچه را پیش‌تر شناخته بودند (پیامبر اسلام) نزدشان آمد، به او کافر شدند؛ پس لعنت خدا بر کافران باد.» (سوره بقره، آیه ۸۹).

و خداوند متعال فرمود: «هنگامی که شما در دامنه نزدیک‌تر به مدینه بودید و آنان در دامنه دورتر، و کاروان دشمن در مکانی پایین‌تر از شما بود؛ و اگر با یکدیگر وعده گذاشته بودید که در جنگ بدر با هم روبرو شوید قطعاً در وعده‌گاه اختلاف می‌کردید، ولی چنین شد تا خداوند کاری را که انجام‌شدنی بود به انجام رساند؛ تا هر که هلاک