که را بخواهی خوار می‌گردانی؛ خیر و نیکی تنها به دست توست؛ همانا تو بر هر چیزی توانایی.» (سوره آل‌عمران، آیه ۲۶).

مَعَ قَوْلِهِ -عَزَّ عَزُّهُ- فِي خُطْبَةِ اللُّؤْلُؤَةِ: أَلَا مَا مِنْ شَيْءٍ إِلَّا وَعِنْدِي مَقَالِيدُهُ وَتَرْدِيدُهُ وَأُوفِي مَوَاعِيدَهُ، وَإِلَيَّ تَسْدِيدُهُ، وَعَلَيَّ تَرْصِيدُهُ، عَقِلَ ذَلِكَ مَنْ عَقِلَهُ وَجَهِلَهُ مَنْ جَهِلَهُ، فَاقْتَبِسُوا مِنْ نَامُوسِكُمْ الأَكْبَرِ وَلَاءَ الْهِدَايَةِ، وَتَمَسَّكُوا مِنْ رَبَّانِيكُمْ بِقُدْسِ الْوَلَايَةِ، وَاسْلُكُوا مَدَارِجَ الْبَصِيرَةِ وَانْهَلُوا مِنْ مَوْرِدِ الطُّمَأْنِينَةِ وَاغْتَرِفُوا مِنْ بَحْرِ الْقُدْسِ الْمَعْرُوفِ مَاؤُهُ الْعَظِيمِ شِفَاؤُهُ رُشْدًا.

وَقَوْلُهُ فِي الْكِتَابِ ﴿وَإِذْ قَالَ الله يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيْنِ مِن دُونِ الله ۖ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ ۚ إِن كُنتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ ۚ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ ۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ﴾¹.

و نیز با سخن ایشان در «خطبه لؤلؤه» هماهنگ است که فرمود:

«آگاه باشید! هیچ چیزی نیست مگر آنکه کلیدهای آن و بازگشتش نزد من است و من وعده‌های آن را به انجام می‌رسانم؛ استواری آن به سوی من و دیدبانی و مراقبت از آن بر عهده من است. هر که خرد داشت این را فهمید و هر که نادان بود، از آن بی‌خبر ماند. پس، از «ناموس اکبر» خود (حقیقت ولایت)، پیوندِ هدایت را برگیرید و از مربی