الْأَنْبِيَاءِ لَا نَقُومُ إِلَّا لِلرَّبِّ -عَزَّ وَجَلَّ- ، وَقَدْ رَأَيْنَاكَ قُمْتَ لِعَلِيٍّ؟ قَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- : قُمْتُ لِلنُّورِ الَّذِي بَيْنَ عَيْنَيْهِ، وَفِي رِوَايَةٍ أُخْرَى أَنَّهُ قَالَ: دَخَلَ بِدُخُولِهِ أَخِي جِبْرَائِيلُ فَقُمْتُ لَهُ.
وَقَالَ سُبْحَانَهُ فِي الْكِتَابِ الْكَرِيمِ ﴿أَلَيْسَ الله بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ﴾1.
«و همچنین سخن پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- به اصحابش که فرمود: «من شما را به ادب الهی ادب می‌کنم؛ و آن این است که به شما دستور می‌دهم که بنده در برابر مولایش، دانش‌آموز در برابر عالم، شاگرد در برابر حکیم و کوچک در برابر بزرگ قیام کند (بایستد)؛ در حالی که به ما گروه پیامبران دستور داده شده است که جز برای پروردگار قیام نکنیم.»
سپس علی -عَزَّ عَزُّهُ- پس از مدتی وارد شد؛ چون رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- او را دید، تمام‌قد در برابرش ایستاد و میان دو چشم او را بوسید. اصحاب به ایشان عرض کردند: «ای رسول خدا، شما همین الان فرمودید که دانش‌آموز باید برای عالم برخیزد، در حالی که شما از علی داناترید و علی از شما آموخته است! و فرمودید کوچک برای بزرگ برخیزد، در حالی که شما از علی بزرگترید! و فرمودید ما پیامبران جز برای پروردگار قیام نمی‌کنیم، اما دیدیم که برای علی برخاستید؟»