ای سلمان؛ تو آن «رسول» هستی، و پروردگارِ تو «اِسم» من است، و من «ربّ الأرباب» (پروردگارِ پروردگاران) هستم.
و منظور از «مؤمنان» در این آیه، همان «عالَمین» هستند و کسانی از «اهل صفا» که پس از ایشان می‌آیند.
و اما «مؤمنِ آلِ فرعون»؛ پس او «محمد بن ابی‌بکر» (علیه السلام) است.
و او همان شاهدی است که از اهلِ آن (خاندان فرعون) گواهی داد.
و منم «مؤمن، مُهَیمِن، عزیز، جبّار»؛ و این‌ها نام‌های نیکوی من (اسماء الحسنی) هستند که آنها را بر «اِسم» خود واقع ساختم (اطلاق نمودم).
٣٩- توحیدِ «امیر النحل» ( -عَزَّ عَزُّهُ- )
و من در ذاتِ خود یگانه‌ام؛ پس هرکس بگوید که من «بر رویِ» چیزی هستم، همانا مرا «مَحمُول» (حمل‌شده) قرار داده، و محمول ناتوان است، و ناتوانی (عجز) بر من راه ندارد. و گویندهٔ آن، مرا انکار کرده و نشناخته است.
و هرکس بگوید که من «در» چیزی هستم؛ همانا مرا مخلوق دانسته و محدودم ساخته و ناتوانی را بر من واقع ساخته، و قدرتم را انکار نموده (جحد کرده) و معرفتم را نپذیرفته است.