هرگاه مؤمن این مقدار از معرفتِ مرا بشناسد؛ از عارفانی خواهد بود که آنان را بر سایرِ خلق برگزیده‌ام. و اگر بر انجامِ خیر با برادرانش مداومت ورزد و بر تقوا و پرهیزگاری استقامت کند؛

او را از «پیراهن‌های بشری» (تناسخ در کالبدها) رهایی می‌بخشم ، و «تِرداد» (بازگشت/تکرار) در «مَسوخیت» را از او برمی‌دارم، و او را از ترکیبات و تنگیِ قالب‌ها نجات می‌دهم. و او از کسانی خواهد بود که بر آنان نعمت بخشیدم؛ از صدیقان و شهیدان و صالحان، ای سلمان!

و اما روزی که ستمکار بر دستان خود می‌گزد و می‌گوید: «ای کاش با پیامبر راهی را برگرفته بودم»؛ روزی که کافر در عملِ خود می‌نگرد و بر پرستشِ شیطان پشیمان می‌شود، و از عذاب و علت رهایی نمی‌یابد.

و اما آسمانی که درهم پیچیده می‌شود، و زمینی که به غیرِ آن تبدیل می‌گردد؛ و آنان «اولی» و «دومی» هستند. چرا که آنان هرگاه در آسمان نام «اهلِ نور» را -که من آنان را بدان نامیدم- می‌شنیدند؛ برای آن نام‌ها آسمانی در برابرش برپا می‌کردند و خودشان را به آن می‌نامیدند.

ای سلمان، بدان که تویی «آسمانِ عالَمین»، و مقداد «زمینِ تو»ست..؛ زیرا تو او را از نورِ خود آفریدی.