حَلّ إِشْكال وَبَيَانُ حَال
خوانندهٔ گرامی در روایت این حدیث شریف، در این کتاب، امری شگفت خواهد دید؛ و آن، حضورِ سرورمان محمد -عَزَّ عَزُّهُ- و برخی از یاران ایشان از ایتام، مهاجرین و انصار در این مجلس است.
همچون سرورمان عثمان بن مظعون، و سرورمان مصعب بن عمیر خزرجی، و دیگران (صلوات الله علیهم)؛ درحالی‌که آنان در زمانِ سرورمان محمد -عَزَّ عَزُّهُ- وفات یافته بودند و در اینجا، اشکالی که محتمل است به ذهن‌ها خطور کند آن است که این حدیث، ساختگی است.العیاذ بالله!
هیهات! ایمان به حکمت هرگز در کتاب‌ها نوشته نشده است، بلکه ایمان به حکمت، در قلب‌ها موجود و استوار است؛ و آنچه نوشته، یا خوانده، یا بدان ندا داده شده، همانا یادآوریِ چیزی است که از آن غافل شدیم و هشداری است برای آنچه فراموش کرده بودیم.