و اما گنبدهایی که در آنها از زمان آدم تا محمد ظاهر شدم، آنها «گنبدهای اِنس» هستند؛ زیرا «اِسم» در آنهاست، و آنها گنبدهای «تعریف» (شناساندن) و «تأنیس» (أنس‌بخشی) هستند.
و اهل هر «گُنبَد» (دوره/عصر)، زبان و صنایعی داشتند که به واسطهٔ آن ظاهر می‌شدند و به آن انس می‌گرفتند. و مؤمنان در آن مرا می‌پرستیدند و منکرانِ کافر مرا در آن انکار می‌کردند.
و امر چنین گذشت تا آنکه آدم در نخستین گنبدهای «تأنیس» ظاهر گشت. و همانا او و نوح و ابراهیم در قالب زبانِ سریانی ظاهر شدند. و یعقوب و موسی و هارون در زبانِ عبرانی ظاهر گشتند.
و یعقوب و فرزندانش «سَطرِ اَعظَم» بودند، و آنان خورشیدها و ماه‌ها و ستارگان‌اند.
و اما آن یازده ستاره‌ای که او در خواب دید؛ و من تو را از حقیقتِ آنان خبر می‌دهم ای سلمان!
(نخستینِ آنان سعد بن عباده انصاری، خلیفه بن قیس حنظلی، عمر بن کعب کندی، مالک بن جنان جهنی، و ربیعه بن وهب نجدی، حصین بن عمر احمری، صامت بن عباده خزرجی، طلحه بن عمر حاقوی، و مرداس بن قیس کعبی، وهب بن ربیعه باهلی، طیبه بن عامر انصاری).