قومِ کافران در سراسر زمین پنهان نمی‌مانند و امرشان بر صاحبِ آن روز پوشیده نمی‌ماند.
سپس بعد از آن، مردانش را فرمان می‌دهد که به «حجرهٔ نبوت» بیایند و آن را حفر کنند (نبش قبر کنند). پس «اِسم» من سید محمد ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) را در آن نخواهند یافت، و «اولی» و «دومی» (لعنت و عذاب بر آنان باد) را در آن می‌یابند.
پس آن دو را به رویشان کشان‌کشان به سوی بقیع بیرون می‌برند. و قائم شاخه از نخلی پوسیده می‌آورد و آنان را فرمان می‌دهد که آن را بشکافند، پس آن را می‌شکافند. در آنجاست که مردم، بیش از آنچه در آغازِ زمان گمراه شدند، گمراه می‌گردند.
و کسانی که کافر شدند و کسانی که در دل‌هایشان بیماری است و مخالفان، می‌گویند: «او آنان را جز از روی ستم و حسادت مصلوب نکرد؛ چرا که دید حقانیتِ آنان در مرگشان ظاهر شد، نه در زندگی‌شان.
پس در آن هنگام، «اِسم» من محمد بن الحسن، به آنچه در نهانِ (ضمیر) مخالفان است و آنچه گمان‌ها و نیت‌هایشان در بر دارد، آگاه می‌گردد ای سلمان!
پس به سوی آنان فرود می‌آید و بر آنان بانگ می‌زند و به ایشان می‌گوید ای گروهِ فرومایگان ؛ اینان بت‌های شما و طاغوت‌های شما هستند که آنان را بر خاندانِ نبوت مقدم می‌داشتید.