٣٣- آشکار ساختنِ (کشفِ) احوالِ «عالَمین» برای سلمان، و چینِ شرقی و غربی

سپس همانا مولایم ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) فرمود: ای سلمان، به من نزدیک شو؛ پس به سوی مولایم نزدیک شدم. ایشان دستش را بر چهره‌ام کشید و به من فرمود: به آسمانِ والا بنگر.

پس نگریستم و مولایم را دیدم که بر عرشِ خویش نشسته است، و نورش تمامِ اقطار و آسمان‌ها و زمین و آنچه را میان آنهاست، پر کرده است.

و بر سمت راستِ ایشان، سید محمد بن عبدالله ( -عَزَّ عَزُّهُ- )، و در برابرش حسن و حسین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ما)، و محمد بن حنفیه بودند و گرداگرد او مردانِ قائم.

و فرشتگان و اهلِ آسمان‌ها همگی برای آفریدگارمان و مولایمان «امیر النَحل» (جلّ وعلا) تسبیح و تهلیل و تقدیس می‌گفتند؛ در حالی که او میانشان به حق داوری می‌کرد، و آنان را در تدبیرِ هستی و تقسیمِ روزی‌ها برای بندگان فرمان می‌داد.

سپس همانا مولایم ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) به سوی من نگریست و به من فرمود: ای سلمان، به مردانِ قائم بنگر پس نگریستم و ناگهان مردانی را دیدم که پیش از آن وقت، نیکوتر از آنان را ندیده بودم؛ نه از اهل آسمان‌ها و نه از اهل زمین، و نورشان دیدگان را خیره می‌ساخت.