و بدان ای سلمان، که همانا مؤمن هرگاه عملِ خویش را برای من و برای برادرانِ مؤمنِ عارفِ خود خالص گرداند، و در دارِ دنیا با آنان به نیکی (بالحسنات) رفتار کند، و بر تقوا مواظبت ورزد و پرهیزگار شود پس به «ملأ اعلی» و «مقام رفیع» صعود می‌کند و به درجهٔ «لاحقین» (پیوستگان) می‌پیوندد. پس این، رتبهٔ مؤمنِ عارف است. این را بدان ای سلمان!.
اما رتبهٔ کافرانِ منکِر (الجاهدین)؛ پس هرگاه از عذابی خارج شوند، آنان را به عذابی دیگر بازمی‌گردانم؛ پس از «نسخ» به «فسخ» ، و از «فسخ» به «مسخ» ، و از «مسخ» به «رسخ» ، و از «رسخ» به «وسخ» ، و از «وسخ» به «قش» ، و از «قِشاش» به «غبارِ پراکنده» (هباء منثور) در بُنِ درختان ، و از «غبار» (هباء) به «عدم» منتقل می‌شوند.
و پیوسته آنان را در عذاب وارد می‌سازم، از امروز تا روز قیامت و «ساعت»؛ و آن «روز قیام قائم» است.
و آن، روزی است که «اِسم» من، محمد بن الحسن الحجة ( -عَزَّ عَزُّهُ- )، در آن ظاهر می‌شود. و او به شخصِ آن روز است ای سلمان! و او ولیِّ مؤمنان و عذاب‌دهندهٔ کافران است. و شاهدِ این سخن، این فرمودهٔ من است: