و سنگ‌های نکوهیده، مانند یاقوت و الماس و عقیق ، و همهٔ سنگ‌های سخت ، آنان به شخصِ آن «نُه گروهِ مفسد» (التسعة الرهط المفسدین) هستند؛ که لعنت و خشم تا روز جزا بر آنان باد.

و اما برق و خورشید و ماه و سایر انوار؛ آنان از ذاتِ والای من مشتق شده‌اند و ستوده هستند؛

زیرا اهلِ آسمان‌های نورانی، هیچ نکوهشی (ذمّ) بر آنان واقع نمی‌شود؛ چرا که آنان از ذاتِ من ظاهر می‌شوند و در آن پنهان می‌گردند. و «فلکِ عظیم» بر آنان احاطه دارد، و آنان نوری واحد هستند.

ولیکن برای هر یک از آنان، مقامی معین یا درجه‌ای به اندازهٔ استحقاقی که از نزد من دارد، مقرر است.

١٦- بیانِ جایگاهِ وقوعِ «ذم»، و توصیفِ حالِ مؤمنان و کافران تا هنگام ظهورِ قائم

ای سلمان، بدان که همانا «ذم» (نکوهش) بر مفسدانی واقع می‌شود که در «سرای پایین» هستند. و مؤمن در دارِ دنیا، در آن گناه می‌کند. و کافر، عذابش در آخرت، در «مَسُوخیت» است.¹