سرور ما امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب -عَزَّ عَزُّهُ- روزی به حذیفة بن یمان (علیه السلام) فرمود: ای حذیفه؛ با مردم از آنچه درک نمی‌کنند (نمی‌شناسند) سخن مگو، که مبادا طغیان کنند و کافر شوند.

همانا بخشی از دانش چنان سخت و گرانبار است که اگر کوه‌ها آن را بر دوش می‌کشیدند، از حمل آن ناتوان می‌ماندند.و همانا علمِ ما اهل بیت، به‌زودی انکار شده و باطل شمرده خواهد شد، و راویانش کشته می‌شوند، و به هرکس که آن را بازگو کند، از روی ستم و حسادت، آزار خواهد رسید؛ به سبب آن برتری که خداوند به عترتِ وصی، یعنی وصیِّ پیامبر (که عزتشان بزرگ باد)، بخشیده است.¹

پس به خدا سوگند، راویان حدیثشان کشته شدند، و خونشان در هر دیار و روزگاری مباح شمرده شد؛ چرا که آنان دُرهایی بی‌مانند و گوهرهایی را حمل می‌کردند که هیچ بها و ارزشی در برابر آن نبود. پس آفرین بر این مردان که امانت را بر دوش کشیدند و با خون‌های پاک و ارواح مطهرشان، از دیانت پاسداری نمودند.

پس امروز، با حمد پروردگارمان و توفیق و تأیید او، به دوستداران مولایمان امیرالمؤمنین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) می‌گوییم: ای برادران دین، مژده باد بر شما؛ به تبیین فضل مولا ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) و بیانِ دین او که از چشمان منکران پنهان است. ای برادران حق، مژده باد بر شما!