و همانا نخستین شخصی که از نورِ خویش ظاهر ساختم، آدم بود؛ و او سرورمان محمد است و نورِ او از نورِ من جدا نمی‌گردد .

١٤- آغازِ «اِسم» و «باب»، و ظهورِ «اِسم» در «باب» برای شرافت‌بخشی

و بدان ای سلمان، که همانا سرورمان محمد مخلوق نیست بلکه خالق است. و نخستین چیزی که آفرید، تویی ای سلمان!

و اوست که تو را «جبرئیل» نامید، و تو را در عالَمین گسترد (یا مدد رساند) و تو را به آن دو مخصوص گردانید. و تو را چنان قرار داد که آنان را از نورِ خویش مدد رسانی، و آنان از آن (نور تو) کسبِ نور می‌کنند .

و همانا تو را در «یوم الدین» آفرید؛ و آن «یوم الموعود» است. و او تو را خبردهنده (مُنَبِّئ)، راهنما (مُرشِد) و هدایتگر (مَهدیّ) برای عالَمین به سوی معرفتِ من قرار داد .

و همانا «یوم الفصل» ، همان «اِسم» من است؛ و آن، روزی است که «اِسم» در آن پنهان گش و به واسطهٔ تو آشکار شد . و آن، روزِ ظهور و غیبتِ اوست .

و در آن روز، من بر «اِسم» خویش، بدون جدایی از او، ظاهر شدم و او را ندا دادم، پس پاسخ گفت. و به من گفت: (تو تویی، هرگونه که بخواهی ظاهر می‌شوی. تویی آن‌که نه دگرگون می‌شود و نه زایل می‌گردد (و لا تزول). و تو بر هر چیزی توانایی. و تویی آن بلندمرتبه، بزرگ، برتر؛ ای علی، ای عظیم