و اما حوا، پس او همان «باب» است که «اِسم» خویش را فرمان دادم تا او را بیافریند. پس او را آفرید و او را «جبرئیل» نامید. و او تو هستی ای سلمان .
و در این قبه، تو به این نام خوانده خواهی شد: ﴿ابا شعیب محمد بن نصیر﴾. و سایر انوار از تو منشعب می‌گردند .
١٢- ظهورِ «اِسم» به صورتِ تأنیث در قالبِ «فاطر»، و ظهورِ محسن
ای سلمان، و اما «فاطر»؛ پس او صورتِ «اِسم» من است که به واسطهٔ او در قالب تأنیث ظاهر گشت.
و از او صورتِ حسن و حسین برجوشید ، و آن «فطرة الله» است که خداوند خلقش را بر آن فطرت بخشید. و از او «محسن» «سرّ خفی» ظاهر گشت.1
الهوامش
1«فاطر» یعنی «صورتِ اسم من که به واسطهٔ او در قالب تأنیث ظاهر گشت»ایشان همان بانویِ بزرگوار، «امّ ابیها» (مادرِ پدرش) است؛ آن بانویی که قرونِ نخستین بر مِحورِ معرفتِ او چرخیدند، و آن بانویی که خلایق از دستیابی به کُنه معرفتش بازداشته (فُطِم) شدند، و آن بانویی که هیچ موجودی پاک نگشت مگر به ولایتِ او، محبتِ او و محبتِ فرزندانش؛«مادرِ حسن، مادرِ حسین و مادرِ محسن»، و «گوهرِ محمد»، یعنی «صدیقهٔ کبری»، فاطمهٔ زهرا؛ که عزتش بزرگ، نامش مقدس و شُکوهش والا باد .