سپس همانا من او (اِسم) را فرمان دادم که بندگان را به سرایِ پایین (الدار السفلانیة) فرود آوَرَد، و آیات را بر آنان تلاوت کند، و آنان را از عذاب و انتقام‌ها برحذر دارد، و معجزات را برایشان آشکار سازد .
پس او آن را انجام داد (و برای آنان، همانندِ خودشان و همانندِ صورتشان ظاهر گشت)، و آنان را مژده داد و بیم داد. پس، آنکه ایمان آورد، ایمان آورد و آنکه انکار کرد، انکار ورزید .
و آن، روزی بود که خداوند تعالی در آن آدم را آفرید و همهٔ نام‌ها را به او آموخت. و در آن روز، آنها را بر فرشتگان عرضه کردم و فرشتگان را فرمان دادم که برای او سجده کنند.1
و در آن روز ابلیس را آفریدم، و نامش «سِندیائیل» بود2. و در آن روز از سجده سر باز زد ، و من او را «شیطان رجیم» و «عزازیل» و «ابلیسِ لعین» نامیدم .
و به او گفتم: «از آن بیرون شو که همانا تو رانده‌شده‌ای ، و همانا لعنت بر تو باد تا روز جزا