مولای ما ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) فرمود: بدان ای سلمان که «الله» همان «اِسم» است که آن را از «رَتق» (به هم‌پیوستگی) شکافتم (فتق نمودم). و اوست آن «الله» که نورش، آسمان‌ها و زمین است..

و بدان که «آسمان‌ها» همان «عالم کبیر» هستند، و «زمین» همان «عالم صغیر» است. و «اِسم»، نورِ آنان است .

و بدان که «مصباح» همان «اِسم» است، و «زجاجه» همان «باب» است، و «کوکب دُرّی» همان «یتیم اکبر» است، و «شجره» همان «ذات» است

و نورِ همگان از نورِ آن روشنایی می‌گیرد؛ و آن (ذات) نه دگرگون می‌شود و نه زایل می‌گردد و سایر انوار از آن آشکار می‌شوند و در آن پنهان می‌گردند .

ای سلمان؛ بدان که هر نوری از آن آشکار شود، همانا از نورِ آن است. و نورِ آن، «اِسم» من است ای سلمان. و باقیِ انوار، تو و «عالمین» هستید و آنان که پس از ایشان می‌آیند؛ همگی از نورِ «اِسم» من مدد می‌گیرند. این را بدان ای سلمان !

و اما «ذات»، آن «صورتِ دیدنی» است که نه به شمار می‌آید و نه احاطه می‌شود. و من آن «غیبِ دست‌نیافتنی» هستم که نه با چشم درک می‌شوم و نه در مکانی محصور می‌گردم .