و آن، روز «یکشنبه» بود، و آن نخستین روزی است که دنیا را در آن آفریدم؛ و آن روز به شخصِ«اِسم اعظم» من است. این را بفهم ای سلمان.

٦- توصیفِ عالَمِ مزاج

اما آمیختگیِ آب شیرین با شور؛ یعنی آمیختگیِ مؤمن با کافر.

پس آنچه در مؤمن یافت می‌شود از دانش، فهم، ادب، هیبت، وقار، نور و برهان آشکار؛ آن از آب شیرین است

و آنچه در مؤمن یافت می‌شود از شک، کفر، طغیان، دروغ، بهتان، حرام‌خواری، و کشتنِ نفسی که کشتنِ آن را بدون جرمی حرام کردم؛ اصلِ آن از آبِ تیرهٔ گل‌آلود است.

و آن، به شخصِ دومی¹ است؛ و آبِ شیرینِ گوارا، شخصِ آن تویی ای سلمان!

٧- ندای «اِسم» در اَظِلّه

سپس همانا من «اِسم» خویش را فرمان دادم که تو را ندا دهد، و آن بندگان را در عالم ذَرّ ندا دهد، و آنان را به اقرار به الوهیتِ من فرا خوانَد و مرا به آنان بشناساند، و بگوید: «آیا پروردگار شما نیستم؟» و به من اشاره کند.