سپس همانا من بر «اِسم» خویش تجلی نمودم؛ پس او در برابر هیبتِ من و برای تجلیل از قدرتم، به سجده افتاد.

سپس همانا من «اِسم» خویش را فرمان دادم که بر تو ای سلمان، و بر عالَمین (دو جهان)، و بر کسانی که پس از آنان می‌آیند از فرشتگانی که در آسمانِ بلند و زمینِ پایین هستند، و بر آنچه در آن (زمین) است از رودها، دریاها، آب‌ها و کوه‌ها، تجلی کند.

و من هیبت را بر «اِسم» خویش افکندم، و «اِسم» من نیز هیبتش را بر تو افکند ای سلمان!.

پس من نخستین کسی بودم که به «اِسم» خویش نگریستم، و «اِسم» من به تو نگریست، و تو به عالَمین نگریستی، و عالَمین به زمین و آنچه در آن بود نگریستند.

پس در آن هنگام، زمین به لرزه درآمد ، و کوه‌ها به تزلزل افتادند ، و دریاها به موج آمدند ، و رودها طغیان کردند ، و آب‌ها درهم آمیختند و با یکدیگر ممزوج شدند. پس در آن هنگام، آب شیرین با آب شور درآمیخت.

سپس همانا من «اِسم» خویش را فرمان دادم که به زمین بگوید: «آرام گیر!» پس آرام گرفت.

سپس همانا من او (اسم) را فرمان دادم که به تو فرمان دهد که به زمین فرود آیی و مُشتی از آن برگیری و «عالَمِ مزاج» را از آن بیافرینی.