و برکاتِ آغازینِ او و درودهای پاکِ او، بر اِسم او (محمد -عَزَّ عَزُّهُ- ) باد؛ آن اسمی که از نورِ ذاتش ابداع شده، و غایتِ تجلیاتِ او، و جایگاه ارادهٔ او، و نخستین حکمتِ او، و ظرفیت (امکان) قدرتِ او، و پدیدآورندهٔ فطرت‌های اوست. و اوست پدیدآورندهٔ فطرت‌ها، و صاحبِ قَدَر (سرنوشت)، و آفرینندهٔ خلق و بشر
و اوست «اِسم اعظم» (نامِ بزرگ)، و «حجابِ اَقدَم» ، و آن خانهٔ والا، شریف و گرامی‌ترین است. و اوست عرشِ بلندپایه، و نورِ گرامیِ رفیع . و کرسیِ گسترده، و روشناییِ درخشان . و برقِ ربایندهٔ درخشنده. و آن نورِ متصل به «معنی» و غایت و مولای خویش ؛ آن نوری که از او جدا نگشت، آنگاه که او را آشکار ساخت. و آن نوری که او را به فضل و نعمت، و به شکوه و کرامت، مخصوص گردانید.
سپس سلام از «اِسم اعظم» و «حجابِ اَقدَمِ قدیم» و «بیتِ مُقیم» ، بر برترینِ آفریدگانش و نخستینِ مصنوعاتش؛ «بابِ کریم» (سلمان منه السلام) و «صراط مستقیم»؛ آن بابی که او را از نورِ نورِ خویش آفرید، و او را به سُرورِ خویش تأیید نمود، و او را «بابِ» خویش و نخستینِ جویندگانش قرار داد.
و برترین درود و سلام بر پنج «یتیمِ» گرامیِ بزرگ باد، و بر «مختصّین» ، صاحبانِ نعمت، و بر «مخلصین»، صاحبانِ فهم، و بر «ممتحنین» استوار ؛ آنان که ذخیرهٔ عالَمِ کبیر نورانی هستند؛ درود و سلام بر آنان باد.