پس گفتیم: ای رسول خدا، منظورتان «یهود و نصاری» است؟

پیامبر فرمودند: «پس جز آنان چه کسی؟» (المُستَدْرَكُ عَلَى الصَّحِيحَينِ لِلنَّيسَابُوْرِي).

وجه دوم: حضور ایشان با ذات و صورتشان

همانا آنچه سرور ما سلمانِ بابمنه السلام توصیف نمود، چیزی جز آشکارسازیِ قدرتِ مولای ما امیرالمؤمنین (جلّ فی علاه) نبود؛

پس مولای ما باب، سرورمان محمد ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) را دید که در کنار مولای خویش بر منبر عظمت نشسته بود، و همگیِ اهلِ مراتب گرداگرد او صف کشیده بودند. و همچنین دشمنان او از «اضداد» (ضدها) از فرزندان شجرهٔ خبیثه از بنی‌امیه و قریش نیز حاضر بودند.

و سخن در اینجا آن‌گونه نیست که جاهلانِ عوام می‌پندارند؛ بلکه همانا آنچه مولا امیرالمؤمنین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) آشکار ساخت، برای عمومِ بینندگان نبود؛

بلکه آن، لطیفه‌ای از بیان بود که آن را به اولیای برگزیده‌اش از خردمندان و صاحبان بصیرت اختصاص داد. و احادیث سروران ما ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) تکرارِ وقوعِ این امر را بیش از یک بار تبیین کرده‌اند. و آن را جز کسی که ایمانش را یکسره خالص کرده و آنکه کفرش را یکسره خالص نموده، نمی‌بیند.