سپس به دروازه کوفه، در مرکز مسجد آن، وارد شد. پس در آنجا بود که خداوند تعالی به زمین فرمود: «آبت را فرو بَر». پس زمین آبش را از مسجد کوفه فرو برد، همان‌گونه که آب از مسجدش آغاز شده بود. و گروهی که با نوح در کشتی بودند، پراکنده شدند.
پس نوح تابوت را برگرفت و آن را در «غَری» (نجف) دفن نمود؛ و آن، قطعه‌ای از کوهی است که خداوند بر آن با موسی سخن گفت ، و عیسی بر آن تقدیس نمود، و ابراهیم را بر آن خلیل برگرفت، و محمد را بر آن حبیب برگرفت، و آن را مسکن پیامبران قرار داد.
و به خدا سوگند، پس از دو پدرِ پاکش، آدم و نوح، هیچ‌کس گرامی‌تر از امیرالمؤمنین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) در آن ساکن نشد.
پس هرگاه جانب نجف را زیارت کردی، استخوان‌های آدم، و بدن نوح، و پیکر علی بن ابی طالب ( -عَزَّ عَزُّهُ- ) را زیارت کن؛ چرا که تو زائرِ پدران نخستین، و محمدِ خاتم پیامبران، و علیِ سرور اوصیا هستی.
همانا زائرِ او، هنگام دعایش، درهای آسمان به رویش گشوده می‌شود؛ پس از کسب خیر غافل مباش (یا: در خواب مباش). (كَامِلُ الزِّيَارَاتِ، ص -٩٠)