پایان کتاب

بارالها، حمد و سپاس از آنِ توست. همانا فرمان تو، چون چیزی را اراده کنی، این است که به آن بگویی «موجود شو» پس موجود می‌شود. بر ما احسان نمودی تا سپاسگزارت باشیم.

سپاس خدایی را که هرکس او را یاد کند، فراموشش نمی‌کند؛ سپاس خدایی را که هرکس به او امید بندد، نومیدش نمی‌سازد؛ سپاس خدایی را که هرکس بر او توکل کند، او را کفایت می‌نماید؛ و سپاس خدایی را که هرکس به او اعتماد کند، او را به غیر خود وا نمی‌گذارد؛ و سپاس خدایی را که صبر را به نجات، و احسان را به احسان پاداش می‌دهد؛ و سپاس خدایی را که رنج و اندوه را از ما برطرف می‌سازد؛ و سپاس خدایی را که او تکیه‌گاه ماست، آنگاه که چاره‌ها بر ما قطع شود؛ و سپاس خدایی را که امیدِ ماست، آنگاه که گمانمان به اعمالمان بد شود.

ای مولای ما، ای امیرالمؤمنین؛ کلماتی است در باب شکر و حمد که از تو آموختیم. پس سپاس توراست ای مولای من تا آنکه خشنود شوی، و پس از خشنودی‌ات، ای علی ای بزرگ.