نخستین چیزی که از میان همهٔ علف‌ها و درختان و میوه‌ها و گل‌ها بر روی زمین رویید، درخت آس خسروانی¹ و گیاه آذریون بهمنی² بود. اکنون درباره‌ی سبب پیدایش آن‌ها به تو خبر می‌دهم، ای سلمان.

بدان هنگامی که من از دلِ دریای محیط بر قوم فارس آشکار شدم، ظهوری بود مطابق صورت و مثال خودشان، در همان صورت ذاتی بی‌موی من؛ و این برای مأنوس ساختن بندگان بود. من همان ارسطو طالیس حکیم بودم و نامم لقمان بود و نام تو سقراط. زبان مردمان آن سرزمین، زبان اهل آن گنبد یونانی بود.

پس فرمان دادم که «نام من» آنان را صدا زند و بگوید: این است خدای شما، آفرینندهٔ شما و پروردگار شما و پروردگار نیاکان نخستین شما. مؤمنان سخنش را پذیرفتند و مشرکان درباره‌ی من، و نامم، و درباره‌ی تو دچار شک شدند. آنان به «نام من» گفتند: اگر این واقعاً خدای آسمان‌ها و زمین است، بگذار پدران و خویشان ما را که مرده‌اند زنده کند. اگر آنان را زنده کرد، گواهی می‌دهیم و ایمان می‌آوریم که اوست خدای ما، پروردگار ما و پروردگار نیاکانمان.