و من به آنان و به اعمالشان داناترم. و «اِسم» خود را فرمان دادم که آنان را بیم دهد و از عذاب برحذر دارد، در این آیهٔ دوم که به آنان می‌گوید:{پس فرستادهٔ خدا به آنان گفت: ماده‌شترِ خدا و نوبتِ آبش را رعایت کنید (۱۳) پس او را تکذیب کردند و آن را پی کردند (کشتند)؛ پس پروردگارشان به سببِ گناهشان بر آنان عذاب فروریخت و با خاک یکسانشان کرد (۱۴) و از سرانجامِ آن بیمی ندارد (۱۵)}. سوره شمس
و بدان ای سلمان، که «صالح» همان «اِسم» من است، و «ناقه» معرفتِ من است، و «پی کردنِ» آن، انکار (جحود) و نپذیرفتنِ آنان نسبت به من، و نسبت به «اِسم» من، و نسبت به توست ای سلمان.
و در وجهی دیگر؛ اما «ناقه»، «ام سلمه» است و او تو هستی؛ و بچهٔ آن ، «مقداد» است.
و در وجهی دیگر، آن «بَهِیمةُ الأنعام» (چهارپایانِ زبان‌بسته) ستوده است؛ که برای شما حلال گشته است، زیرا او نخستینِ آنان است، و او تو هستی ای سلمان، و «انعام»، «عالَمین» هستند.
و اما «بَهِیمةُ الأنعام» نکوهیده ، «عایشه» است؛ و انعامِ او، آن «نُه گروه» هستند و او نخستینِ آنان است.