و منم آن‌که «عمر بن عبدِوُدّ عامری» را کشتم، و منم آن‌که «مَرحَب» را دو نیم کردم، و منم آن‌که جنیان را در چاهِ «ذات العَلَم» کشتم، و منم آن‌که درِ خیبر را از جا کندم، و منم آن‌که آن را چهل ذراع در هوا پرتاب کردم.

و منم آن‌که دستانم را پلی (جسری) قرار دادم و سپاه وارد شد و ارتش از روی آن عبور کرد.

و منم آن‌که «دَیّان یهودی» پیش از آنکه مرا ببیند به من ایمان آورد.

و منم آن‌که در هوا پرواز کردم و بر هفت قلعه فرود آمدم، و آنان گمان می‌بردند که قلعه‌هایشان آنان را از عذاب خدا بازمی‌دارد (حفظ می‌کند).

و منم آن‌که خورشید را بارها و بارها برایشان بازگرداندم، در حالی که با من سخن می‌گفت و می‌گفت:

گواهی می‌دهم که تویی اول و تویی آخر و ظاهر و باطن، و تویی پروردگار من و پروردگارِ عالَمین، و پروردگارِ پیشینیان و پسینیان، و پروردگارِ همگیِ خلایق.

و این سخن گفتن در برابرِ خاص و عام بود، اما مخالفان ایمان نیاوردند و گفتند: «این جز جادوگری دروغگو نیست». و این شیوهٔ (قرارِ) آنان از روزِ ندا تا پایانِ آغاز (آخرِ البداء) است ای سلمان.

و منم آن‌که گوسفند را زنده کردم، و منم آن‌که اسماعیل را به قوچی گران‌بها فدیه دادم.