و همهٔ این انوار و نعت‌ها و صفات بر «اِسم» من واقع شده است؛ که او را از آن (ذات) ابداع کردم و او از من جدا نمی‌شود ای سلمان!

و او «اِسمِ ذات» و نخستینِ «غایات» است؛ زیرا محمد بن عبدالله نخستینِ غایات است و آخرینِ آنان محمد بن الحسن الحجة است.و آنان خانه‌های (بیوتِ) من در سایرِ گنبدها و ظهورات هستند.و من غایتِ غایات و نهایتِ هر نهایتی هستم. و من آن اولِ بی‌ابتدایم و آن آخرِ بی‌انتهایم و منم آن‌که به زبانی وصف نمی‌شوم، و به چشمی درک نمی‌شوم، و مکانی مرا در بر نمی‌گیرد.و من پدیدآورندهٔ جهان‌ها (مکوّن الأکوان) و صاحبِ هر عصر و زمانی هستم، و هیچ شأنی (کاری) مرا از شأنِ دیگر بازنمی‌دارد.

٥٢- مقامِ محمود و معنای «سَلسَل» و راهِ نجات

و بدان ای سلمان، که همانا «مکانِ محمود»؛ همان «اِسم» من است و من پدیدآورندهٔ (مکوّنِ) آنم.

و من او را فرمان دادم که تو را پدید آوَرَد؛ به فرمانِ من برای تو و برای «عالَمین» و برای سایرِ مخلوقاتِ همگی ای سلمان !و او تو را «سَلسَل» نامید، زیرا تو از نورِ او کشیده می‌شوی.و «اهلِ مراتب» از نورِ تو کشیده می‌شوند؛ زیرا تو نورِ سایرِ انوار و آفاق هستی.و خلق و بندگان همگی به واسطهٔ تو هدایت می‌شوند، و تو شریف‌ترینِ «عالَمین»