و آنان کسانی هستند که خدا را فراموش کردند، پس خدا خودشان را از یادشان برد. آنان یارانِ آتش‌اند که در آن جاودان‌اند. و ما شمارِ (عِدّهٔ) آنان را قرار ندادیم مگر برای کسانی که کافر شدند

٤٧- آتشِ نکوهیده و آتشِ ستوده

بدان ای سلمان، که همانا من برای کافران و مخالفان، فرشتگانی را گماشتم (موکل کردم) که مأمورِ عقابِ مخالفان و منکران (جاحدان) باشند.

هرگاه از قالبی خارج شوند، به قالبی دیگر در «مَسُوخیت» و عذاب و «تَرَدُّد» و عقوبتِ سخت بازگردانده می‌شوند. پس این همان «آتشِ نکوهیده» است.

و اما «آتشِ ستوده» (محمود) ای سلمان؛

پس آن همان آتشِ سهمگین است، و آن نورِ ذاتِ عالیهٔ من است.

و آن «صورتِ اَنزَعیّهٔ» من است که به واسطهٔ آن بر موسی از جانبِ طورِ اَیمَن تجلی نمودم -و آن «اِسم» من است-

و از درونِ آن با او راز گفتم (مناجات کردم) و به او گفتم: (همانا منم الله، که خدایی جز من نیست، پس مرا بپرست). پس در آن هنگام، موسی در برابر جلالِ هیبتِ من و عظمتِ قدرتِ من، برایم به سجده افتاد.