و از پرندگان، هر چنگال‌داری حرام شد.
و از چارپایان (دَوابّ)، هر حیوانی که دارای شکمبه (مِکراش/نشخوارکننده) باشد، حلال شد.
و اما «قَشاش» (ریزه/خاشاک)؛ پس آنان مورچه، سوسک، جیرجیرک (صرصور)، ساس (سَونه)، مگس‌خرک (دُبّان)، مگس و پشه هستند.
و تمامیِ جنبندگانی که خونی از آنها خارج نمی‌شود، پس آن قِشاش است.
و آنان آخرینِ «پیراهن‌های» (کالبدهای) مَسُوخات هستند.
و پایانِ (فرجامِ) آنان، «غبارِ پراکنده» (هباء منثور) است که در پِیِ (یا: ریشهٔ) درخت است، و از آنجا به سوی عدم (نیستی) می‌روند. و همهٔ این مسخ‌شدگان، در یک چیز مشترک‌اند یا: یک حکم دارند
٤٦ - علتِ انس گرفتنِ برخی کافران با برخی مَسُوخ
ای سلمان؛ آیا نمی‌بینی کسی را که با خرس و میمون و سگی بازی می‌کند، و به آن رغبت دارد؛ به طوری که آن حیوان نزد او عزیزتر از خانواده و بستگانش است؟
و اینچنین آنان به «مَسُوخیت» (عالم مسخ) بازگردانده می‌شوند و یکدیگر را می‌خورند
و آنان دشمنانِ خود و خویشانشان هستند، در حالی که نمی‌فهمند (شُعور ندارند)