یعنی هرگاه از عذابی خارج شوند، در عذابی دیگر بازمی‌گردند؛ و هرگاه از مسخی خارج شوند، در مسخ‌های خشکی و دریا به مسخی دیگر وارد می‌شوند. «پس بدین جهت، سخن گفتن و معاشرت با آنان حرام است.

و هرگاه یکی از آنان از «نَسخ» به «مَسخِ» دگرگون‌ گشته و صورتِ زشت‌ شده در قالب‌های تغییریافته وارد شود؛ «که خوردنِ گوشتِ آن بر مؤمنان حرام است. و آنان وحوشِ (حیواناتِ وحشیِ) خشکی هستند، مانند: «شتر، الاغ، اسب و قاطر.

پس همانا لمس کردن و استفاده از این حیواناتِ یادشده در سواری، و استفاده از پوستشان برای کفش جایز است؛ اما خوردنِ گوشت و شیرشان حلال نیست.

و اما ماده‌ها (اناث) از گاومیش، گاو، بز و گوسفند؛ «خوردنِ شیر و روغنشان، و آنچه از نرها (ذکور) می‌زایند، جایز است. و پوشیدنِ پشمشان و استفاده از مویشان و بستنِ پوستشان جایز است، اما خوردنِ گوشتشان جایز نیست. و اما نرهای (ذکور) حیوانات، غیر از آنها که برای سواری‌اند (مرکوبه)؛ «خوردنِ گوشتشان بر مؤمنان حلال است.

و اما آنهایی که خوردنشان و استفاده از پوستشان و شیرشان حرام است، و تمامیِ آنچه حواسشان شامل آن می‌شود حرام است و برای مؤمنان جایز نیست؛ پس آنان وحوشِ (حیواناتِ وحشیِ) خشکی هستند؛ و آنها عبارتند از: خرس، میمون، خوک، درنده، یوزپلنگ، پلنگ، گرگ، شیر (هَزبَر)، شغال (واوی) و روباه.