و اما «عشار» از حیوانات و ماده‌ها (اناث)؛ پس خوردنشان بر مؤمنان حرام است، و بر شیعیانِ مخلصِ من جایز نیست. و شاهدِ این امر، گفتارِ من است: (و آنگاه که «عشار» شتران آبستن رها شوند، و آنگاه که وحوش محشور گردند).
و اما «وحوش»؛ پس آنان بنی‌امیه و بت‌های بنی‌قریش هستند؛ «پس سخن گفتن با آنان، و معاشرت با آنان، و همنشینی با آنان حرام است»، و این بر مؤمنانِ عارف جایز نیست.
پس مؤمنان از فرستادگان پیروی می‌کنند و نیز از آنچه کتابِ عزیز می‌آورد. و مخالفانِ مشرک بر مخالفت و انکار (جحد) و نپذیرفتن و نجاستِ خویش باقی ماندند. و شاهدِ این امر، گفتارِ من است: (همانا مشرکان نجس‌اند، پس نباید به مسجد الحرام نزدیک شوند). و بدان که «مسجد» و «بیت الحرام»، «اِسم» من هستند.
و کافران نه به من ایمان می‌آورند، و نه به او («اِسم»)، و نه به تو، و نه به اهلِ مراتبِ قدسِ من، و نه به کتاب، و نه به آیات. زیرا آنان قدرتِ مرا از آغازِ پیدایش تا روزِ ندا انکار کردند (جحد ورزیدند). چرا که آنان از سرشتِ (طینتِ) خبیث و از آن درختِ ملعونه آفریده شده‌اند.
و از آن (درخت/طینت) آفریدیمشان، و در آن بازشان می‌گردانیم، و بارِ دیگر از آن بیرونشان می‌آوریم.