و همانا من با ذاتِ خویش، تنها برای «انس بخشیدن» (تأنیس) به بندگان، بر خلقم ظاهر می‌شوم؛ تا هر که ایمان می‌آورد ایمان آورد، و هر که کافر می‌شود کافر شود، و حجت بر قومِ کافران تمام گردد . این را بدان ای سلمان!
همانا من برای خلق، همانندِ آنان در هفت گنبد ظاهر شدم، برای انس بخشیدن به خلق؛ تا اهلِ نور و اهلِ ظلمت بدانند چه چیزی بر آنان واجب است و چه چیزی از حجت‌های گوناگون در تمامیِ «اَکوار» و «اَدوار» بر آنان لازم است.
برای واجب کردنِ دعوت و اثباتِ حجت بر سایرِ بندگان ای سلمان!
و من در وحدانیت، از آنان جدا (منفرد) هستم. و «اِسم» خویش را قرار دادم تا آنان را تدبیر کند، و همچنین تو را و «عالَمین» را.
و هر کس که در زمین، در «عالَمِ خاکیِ مزاجی»، تدبیری دارد، به فرمان و قدرتِ من است؛ زیرا اهلِ آسمان، اهلِ زمین را تدبیر می‌کنند. هر یک حکمی دارد به اندازهٔ بلندیِ درجه و رفعتِ شأنش ای سلمان.
و بدان که حکمِ من در شرق و غربِ دنیا، و جنوب و شمالِ آن نافذ است.
و حکمِ من تا «فوقِ فوق» و تا «تحتِ تحت» و تا آنچه میان آن دو است، نفوذ دارد.
و منم آن‌که اشیاء را، از حیوان و معدن و گیاه و بندگان و سایرِ مخلوقات، به قدرتِ خویش آفریدم، و بازگشتشان به سوی من است.