بدان که خداوند ما و تو را به آنچه برمی‌گزیند توفیق دهد، و ما و تو را از موانعِ راه و بُرندگانِ طریق دور بداراد؛ همانا حجابِ برترِ الهی که هیچ جدایی و فاصله‌ای میان او و آغازگر و پدیدآورنده‌اش نیست، همان عقلِ نخستین است؛ که از حیثِ نیرو، قدرت، عظمت، جلالت، کبریا و شکوه بر همگان احاطه دارد و اوست پدیدآورنده‌ی هستی و فرجامِ جهان به سوی اوست؛ نه جسم است و نه در جسمی حلول کند و در بندِ هیچ وصفی درنیاید و نه اندیشه بر او احاطه یابد و نه وهم؛ نه به تقدیر درآید و نه به تمثال کشیده شود. نه زمان بر او محیط گردد و نه روزگار(أوان) او را در حصار آرد. دگرگونی، تغییر و تباهی(فساد) بر او راه نیابد. به نیرو، قدرت و عظمتِ الهی پایدار است؛

و از ذاتِ او که از سوی پدیدآورنده‌ی همگان است دیگر ذوات فیض یافته‌اند. پس ذاتِ او نه به حد درآید، نه به شمارش آید، نه به وصف گنجد و نه به هیچ نعتی ستوده شود.

او در هر موجودی از هستی حضور دارد، نه به گونه‌ی حصر و احاطه، بلکه به وجهِ لطف. نه پایانش را نهایتی است و نه غایتش به وصف درآید. در غایتِ نزدیکی، نزدیک است و در نهایتِ دوری، دور. هر آنچه در کل هست، در اوست و از او و به واسطه‌ی او پدیدار گشته است. هیچ چیز از او تهی نیست و هیچ چیز بر او احاطه ندارد؛ و او همان «اسم الله العظیم» است که خداوند معرفتِ آن را بر پیامبران، صدیقان، سالکانِ عارف و برگزیدگان از مؤمنان منت نهاد. پس این برخی از اوصافِ حجاب بود.