پیشوایان بر این معنا تنبّه داده و فرموده‌اند: «جهانِ ما، جهانِ اقرار و اجابت است.» و مولای ما صادق که عزتش مستدام باد فرمود: «دشوارِ طاقت‌فرسا، شناختِ ظهورِ حق در جامه‌ی بشریت است.» و مقصود ایشان از این سخن، شناختِ آن بسیطِ لطیف بود که هیچ ترکیبی در او نیست، از دریچه‌ی این مرکبِ کثیف و دگرگون‌شونده‌ای که هیچ ثباتی برای بقای آن در این جهان متصور نیست. و فرمود: «پیکرهای ما از طینتِ علیین آفریده شده و ارواحِ شیعیانِ ما از فزونیِ آن طینت پدید آمده است.»

پس دانسته گشت که پیکرهای آنان از انوارِ صافیه‌ای آفریده شده که شایسته‌ی آن است که ارواح مؤمنان از آن پدید آید. و فرمود: «همانا خداوند ارواح مؤمنان را از نوری واحد آفرید.» پس دانسته گشت که مقصود و مراد همان «نور» است که بدان اشارت می‌شود که مایه‌ی هدایت است و با انوار عالیه سنخیت و مناسبت دارد و پیوند به عالمِ الهی به واسطه‌ی آن است؛ و اوست که به مراتبِ وجود شناخته می‌شود و سيد خصیبی در سخن خویش بدو اشارت فرمود که: «از بنده‌ای که خداوند بدو نعمت بخشید و برایش نوری قرار داد که بدان در میانِ مردمان راه می‌سپرد.» و خدای تعالی می‌فرماید: «و هر که را خدا نوری نبخشیده باشد، او را هیچ نوری نیست.» و من به قدرِ امکان آگاهی دادم و در راهِ ارشاد نهایتِ کوشش را به جای آوردم؛ و از خداوند هدایت می‌طلبیم که او بخشنده‌ی نعمت‌گستر و سرپرستِ نیکی و احسان است.