و نفس را سرگرمی به آنچه ویژه‌ی اوست؛ و به سببِ بسیاریِ تذاکر و شوقِ وافرش به عالمِ خویش، او را مناسبت و سنخیتی شوقی دست دهد؛ پس درخشش‌های انوار و بهجتِ عزت و جلال بر او بتابد و مواهبِ انوارِ الهی بر آن ترتیبی که خواهد آمد با رسیدن به معرفتِ او و شناختِ اشخاصِ هر مرتبه از عالمِ انوار و عالمِ مجردات نزد او افزونی یابد؛ پس کالبد را اشتغال به آنچه با او ملایم است، حاصل آید. و نفس را اشتغال به آنچه خاصِ اوست، و مواهبِ قدسی نزد او بسیار گردد. و معارفِ ربانی؛ پس سودِ آن فراگیر شود و بهجت و شادمانی و نورانیتِ آن فزونی یابد و برای پذیرشِ سعادتِ ابدی و خیری که گسستنی نیست و شکری دائم که بازنایستد، مستعد گردد؛ و در این هنگام، رهایی از اسارتِ طبیعت و بندِ شهوت بر او آسان گردد.