« پیش‌گفتار »
به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان
ستایش مر خدای را، ستایشی که بدان به ساحتِ رضای او نایل آییم، و به نیکی و دیدار او دست یازیم؛ و از جود و بخشش او تمنّا داریم، از آن‌چه بر اولیای خویش افاضه فرموده است، و از پیشگاهش رحمتی را طلب می‌کنیم که ما را به وصال و دیدارش رساند، و در زمره‌ی آنان که مؤید و هدایت‌یافته‌ی اویند درآورد، آنان که به پیشگاه خویش نزدیک ساخته و برگزیده است، و از برزخ‌های ظلمت رهانیده و رستگار نموده؛ که همانا او شنونده‌ی دعا و هر چه بخواهد می‌کند. و درودِ او بر محمد محمود، آن مقامِ مقصود، که در رکوع و سجود بدو اشارت رفته است. و بر بابِ هدایت و انوار او، و بر حجاب‌های او و استار و پرده‌های او، و بر جامه‌ی رحمت و برگزیدگانش؛ درودی که ما را به واسطه‌ی ایشان به علم و نیکی و فضلِ او پیوند دهد، که او بخشنده‌ی کریم و والایِ بزرگ‌مرتبه است.
خداوند متعال که راستگوترینِ گویندگان است، فرمود: «و جن و انس را نیافریدم مگر برای آن‌که مرا بپرستند». و چون خداوند، هستی‌بخشِ هر موجودی است و محیط بر هر مقصودی است؛ و از آن‌جا که راه‌های معرفتِ او به تفرقه افتاده و طریق‌های توحیدش