«نمازِ عارفان و پیوند با پروردگار»
پیش از این درباره‌ی ناسوت و لاهوت سخن گفتیم و دانستیم که ناسوت برخلافِ لاهوت است؛ پس «صورت»، بر ناسوت دلالتِ التزامی(همراهیِ جدایی‌ناپذیر) دارد و بر لاهوت دلالتِ تضمنی(دربرگیرندگی) دارد. و خداوند می‌فرماید: «اوست که شما را صورت می‌بخشد.»
و نیز می‌فرماید:
«رنگِ خدایی؛ و کیست که رنگش از خدا بهتر باشد؟»
و «رنگِ او»، همان صورتِ اوست که هیچ مَثَل و شکلی با آن همسانی نمی‌کند؛ پس بدان، مَثَل‌ها زده می‌شود در حالی که برای هستی و دیدگان، به واسطه‌ی قدرت و توان و جبروت و عظمت، آشکار گشته است؛ صورتی موجود در جهانِ هستی که هیچ پیشینی برای آن نیست، جز همان که پدیدآورنده، اختراع‌کننده و ایجادکننده‌ی آن است.
پس آن صورت، صفتِ بی‌کرانِ او، نورِ شکست‌ناپذیرِ او، برهانِ پیوسته‌ی او، حجتِ آشکار و راهنمایِ هدایت‌گرِ اوست؛ گواهی است بر هر جانی بدانچه به دست آورده؛ تجلی‌یافته‌ای است که به نور آشکار گشته و به تجلّی تأیید شده است؛ اوست مایه‌یِ