و از این روی، خداوند را از تمامیِ مصنوعات مبرّا ساختند و او را در جایگاه‌های ظهورات همراه با اهلِ نور در آسمان‌ها و همراه با اهلِ بَشَر در پیکرهای بشری بازشناختند؛ پس گفتند: «و ما گواهی ندادیم مگر بدان‌چه دانستیم و ما نگهبانِ غیب نبودیم.» پس معرفتِ آنان به مقامِ شهود به کمال رسید؛ زیرا آنچه را بدان گواهی دادند در مراتبِ سه‌گانه محقق ساختند، و گواهیِ آنان بر پایه‌ی حقیقت بود و نه مجاز؛ پس گفتند: «آن، همان اوست؛ از روی اثبات و یافتن و مشاهده و حق و یقین.» و این سخن را بر مَسایحه و سُستی در گفتار حمل نکردند، چرا که به حقیقتِ معرفتِ خدای تعالی دست یافتند و آن نخستین درجه‌ی رستگاری و نجات و سعادتِ ابدی است؛ و آن همان مرتبه‌ی والایِ الهی است که فراتر از آن رتبه‌ای نیست، و بر عارفانش هیچ شک و تردیدی راه نیابد؛ و هم ایشانند که بدان‌ها اشارت شده: «در ملکوتِ خدای قدیم سیر و سلوک می‌کنند در حالی که از تمامی گناهان پاک گشته‌اند.»