و خدای متعال فرموده است: «و ما گواهی ندادیم مگر بدان‌چه دانستیم و ما نگهبانِ غیب نبودیم.» و شاهد تنها بدان‌چه دانسته و فهم کرده و به حقیقت رسانده و تصدیق نموده و در آن باریک‌بینی کرده و حجّت بر درستیِ دعوایش برای او روشن گشته، گواهی می‌دهد.

و گفتارِ گوینده آن‌گاه که بر او گواهی دهی یا خود بر خویش گواه باشد، که «صورتِ مَرئی» همان «غایتِ کلّی» است نه تمامیت آفریدگار است و نه آفریدگار سوا و غیر آن است

آیا تو خود بر خویشتن گواه نیستی که آن صورتِ مرئی را اثبات می‌کنی و گواهی می‌دهی که مشاهده‌گر و به حقیقت رساننده‌ی آنی؟ پس بر پایه‌ی گواهی‌ات، حجّت بر تو لازم می‌آید، اگر در اقامه‌ی دلیل وجود آن صورت و روشنگریِ ظهور و بقا و سرمدیتِ آن و این‌که در پیشِ دیدگان استوار و در هستی‌اش جاودان است، راستگو باشی.